1- عشقی است كه رشد فردی را در پی دارد- در مقابل تفكر وسواس گونه در رابطه.


2- عشقی است كه فرد در آن تمایل و فضای كافی برای رشـد و پـیشرفـت فـرد مـقـابـل خـــود قائل باشد- در مقابل امنیت و آسودگی بصورت یكنواخت و آنكه شـدت نـیـاز گـواه بـر عشق واقعی است.

3- عشقی است كه منافع مجزا، معاشرت با دوستان دیـگر و بـرقـراری روابـط مـعنی دار دیگر در آن جایز باشد- در مقابل زندگی اجتماعی مـحـدود و بـی تـوجـهـی بـه دوسـتـان قدیمی.

4- عشقی است كه دو فرد یكدیگر را به پیشرفت تشویق می كـنـند- در مقابل غرق در رفتار طرف مقابل و وحشت از تغییر و پیشرفت دیگری.

5- عشقی است كه در آن اعتماد كافی موجود باشد- در برابر حسادت، تـملك جویی و ترس از رقابت.

6- عشـقـی اســت كه فردیت هر دو فرد از سوی هر دو مورد پذیرش و احترام اسـت- در مقابل تلاش در تغییر دیگری مطابق تصورات خیالی خود.

7- عشقی است كه رابطه با تمام جوانب واقعیت سرو كار دارد- در مــقابل رابطه ای كه بر پایه توهمات و اجنناب از موضوعات ناخوشایند است.

8- عشـقـی اسـت كـه دو طــرف از خودشان مراقبت می كـنـند و حالت هیجانی دو فرد وابسته به خلق خوی طرف مقابل نمی باشد- در برابر انتظار از فرد مـــقابل برای برطرف كردن تمام مشكلات و نجات وی.

9- عشقی است كه توجه و نگرانی سالم و به اندازه نسبت بـه شـریـك زنـدگـی توام با دادن آزادی در آن برقرار است- در برابر غرق در احساسات و مشكلات فرد مقابل.

10- عشـقی است كه دو طرف توانایی لذت بردن از تنهایی را دارا می باشند -در بـرابـر عجز در تحمل تنهایی.

11- عشقی است كه رابطه جنسی در آن یك انتخاب آزادانه و نشـات یـافتـه از رفاقت و علاقه دو طرف میباشد- در برابر فشار در برقراری رابــطه جنسی به خاطر عدم احساس امنیت، ترس و نیاز به ارضای فوری.